Viktig med vurdering

I pedagogikktimane i dag gjekk me gjennom dette med vurdering i skulen.
Då eg var ferdig med vidaregåande skule, gjekk eg rett ut i arbeidslivet. Eg fekk meg jobb i Statoil og var relativt godt sikra økonomisk. Det følgde ei stor fridomskjensle med å vera økonomisk sjølvstendig. Men eg hugsar eg sakna tilbakemeldingane som me heile tida fekk på skulen. Nå er eg tilbake igjen og får vurdering, men eg skal og læra å gi vurdering. Dette med kritisk venn i bloggen har for eksempel ikkje vore heilt lett. Men den attendemeldinga me har fått/får i samaband med bloggen både av medstudentar og lærarar er jo svært lærerik. Fint at me nå lærer litt meir om dette, og interessant å sjå at det faktisk har noko å seia for læringsutbyttet til elevane. Konstruktiv vurdering gir betre resultat. Åshild sa og i dag at elevane likar å bli vurderte.
Svært greitt å få det vedlegget om forskriftsendring i Opplæringlova, når det gjeld vurdering, med meir. At vurderingane skal vera konstruktive ved å sei kva som er bra, og kva som det kan arbeidast meir med, er bra. At tilbakemeldingane skal vera personlege er bra, men best er det at dei skal vera positive. Eg har lest i ei bok som heiter Klasseromsledelse som seier at ved å gi elevane ros som beskriv det dei har gjort, kan læraren og vekkja elevens indre motivasjon. Dette er fordi beskrivande ros kan ikkje motseiast, for det stadfestar faktiske hendingar. Når vurderingane er konstruktive er dei faktisk og med på å byggja opp ein elevs sjølvbilete, og eleven vil etterkvart blir meir uavhengig av at læraren roser, og kan motivera seg sjølv til vidare læring, fordi han er indre motivert. (Holth 2005)

I boka til Helle står det og:
Tilbakemeldinga må vera spontan
Tilbakemeldinga må vera ekte
Tilbakemeldinga må vera konkret og grunngjeven
Tilbakemeldinga må ta utgangspunkt i tidlegare prestasjonar
Tilbakemeldina skal signalisera at liknande meistring kan ventast i framtida.
Tilbakemeldinga må vera meir oppteken av det eleven meistrar enn motsett.

Det er vel og viktig å ta med seg at tilbakemeldinga og rettleiing kan vera både munnleg og skriftleg. Konstruktive vurderingar kan og gi elevane auka motivasjon.
At me som framtidige lærarar og må ha kompetanse i å vurdera, er viktig. Det er faktisk ein føresetnad for å kunne driva tilpassa opplæring. Når elevane får konstruktive vurderingar og blir gjort beviste på sine læringsmål, vil dette og gi elevane auka fagleg kompetanse. Eg lærte mykje i dag, og den oppgåva der me skulle gi ei vurdering på ein elevtekst var interessant. Eg likte så godt det eventyret ho jenta hadde skrive. Ho meistra så godt å bruka det ho tidlegare hadde lært, og gjera det til noko nytt, sitt eige eventyr. Slike praktiske øvingar håpar eg me får prøva oss meir på i alle fag neste år, for eg blir stadig overraska over kor mykje det kan ha å seia for ein elev kva slag lærarar me blir. Desse åra på lærarskulen trur eg kan vera med på å forma oss til å bli gode lærarar.

For som ordtaket seier
Kunnskap er ei lett bør å bæra
både for lærar og elev.

Gerd Elin:-)

Erfaringar frå observasjonspraksis - i perspektiv

Nå er praksisvekene våre dette skuleåret over. Eg sette meg ned og las litt frå dei notata eg har skrive etter kvar praksisperiode. Etter observasjonspraksis, som eg og skreiv noko frå i starten av oktober, har eg lagt inn eit notat på 4 tettskrivne sider i praksismappa mi. Sjølv om eg har arbeidd i skulen før, så var særskild denne første veka gangske overveldane. Dei to praksislærarane våre som har ein 5.klasse kvar, førte oss gjennom ei veke med variert program. Me starta veka med ein ganske hektisk gymtime og eg hugsar at eg på veg heim den dagen diskuterte både med meg sjølv og med pendlarvennen min om det var dette eg eigentleg ville.
Me skulle observer elevane. Dei ulike "typane" merka seg fort ut. Heilt frå dei svært stille, til dei som helst skulle hatt heile merksemda åleine. Me fekk sjå dei i samarbeidssituasjonar og når dei arbeidde kvar for seg, og me undra oss og over plasseringa av einskilde. Nokon sat på gruppe medan andre sat aleine, vendt vekk frå klassen. Etter kvart som me vart betre kjent med elevane i klassane, såg me at det låg ei meining bak dei ulike vala. Me undra oss og over kor mykje tid som gjekk med til å ordna opp i konfliktar, og kor lite einskilde fekk gjort. Der og då tenkte eg litt fortvila: "Eg vil jo læra mine framtidige elevar noko, ikkje berre styra med det sosiale!" Men kva er det å læra? Eit barn skal ikkje bare læra norsk, matematikk, naturfag og historie. Skulen har oppdragaransvar som og inneber å sjå heile mennesket. Det sosialpedagogiske aspektet er jo både viktig og kjempeinteressant. Eg må likevel seia det det skulle fleire praksisveker til før eg kjende at "dette er meg". Først når me vart godt kjent med elevane, og når eg fekk ansvar for undervisninga, begynnte eg å kjenna at dette kan eg kanskje tenkja meg å gjera - for pengar.
Siste timen me var med på i veke 38, var klassens time. Denne førte eg logg frå. Dette er observasjon av læring i ein klasse, der innhaldet kanskje og kunne vore lagt til etikkundervisnina i KRL. Eg tenkjer på dette som ein viktig time, og trur ein må ha rom til å ta slike timar etterkvart som det er naudsynt i ein klasse. Eg legg ved loggen, og rekfleksjon eg gjorde etter timen i bloggen min. Alle elevane er anonymiserte.

Klassens time fredag 20.9.07
I klassens time tek elevane opp ting som vedkjem både det sosiale i klassen og anna praktiske som bør tas opp i plenum. Denne dagen skulle dei snakka om gode og dårlege måtar å bestemma på. Etter at elevane hadde organisert stolar i ein ring, var elevane raskt ute me ting dei måtte sei. Ei hadde blitt kalla for tjukk (ingen elevar i klassen var tjukke)i friminuttet og ei anna hadde fått kommentar om at ho gjekk som ein gut (eg hadde ikkje observert nokon såkalla guttejente i klasse). Det var snart fleire som var frampå og ein kunne melda om ein klassekamerat som hadde sykla der det ikkje var lov.
Lærar ser til at elevane rekkjer opp handa og får snakka etter tur. Ho må stoppa desse beskjedane som etter kvart går i retning av å sladra på kvarandre og går over til dagens tema.
Ho ber alle om å tenkja over om det er nokon som bestemmer meir i klassen enn andre. Ho ber dei vidare om å tenkja over korleis det er bra å bestemma og kva som er dumt.
Det kom mange forslag på korleis ein ikkje burde bestemma:



L:Det er dumt viss dei sjefete typane får bestemma sjølv om dei er i mindretal.
R: Viss andre ikkje får lov å bli med å leika er det dumt.
I: Viss for eksempel tre stykk leikar kjekt er det dumt når ein prøver å få dei til å leika noko anna.
A: Eg hate når eg blir utestengt.
A: Det er dumt når gutane byggjer hytte og jentene ikkje får vera med.
M: Det er lurt å sei at me kan gjera det du vil først og så det eg vil etterpå.
Lærar: Kva er lurt å gjera dersom nokon styrer dumt?
R: Kanskje det er best å halda seg vekke?
A fortel om ein gong det gjekk galt når han hadde starta eit hytteprosjekt og nokre andre kom å overtok det han hadde sett i gang.
H: Det er bare å sei det høgt og tydeleg at nå er det nok. Me må tørr å sei i frå.
R: Eg sa at du må ikkje ver sånn, for då er det ingen som vil vera venner med deg.

Refleksjon:
Timen gjekk raskt og elevane var engasjerte. Dette var eit tema som tydeleg vedkom elevane. Lærar var diskusjonsleiar og mange elevar hadde mykje på hjarta. Eg tenkte det var ein flott måte å ta opp både vanskelege tema og klassemiljø på. At denne timen var lagt til slutten av veka var og fint, for då kunne ein reinske opp eventuelle dumme episodar før helga.
Å sitja i ring på stolar med sving var ei utfordring. Einskilde elevar greidde ikkje å sitja i ro. Det var og ei svært god trening i å måtte venta på tur. Lærar gjorde ein kjempejobb med å la elevane med dei seriøse innlegga koma til i tur og orden, samstundes som andre innlegg måtte lukast ut og elevar måtte korrigerast.

Jo, dette kan eg nok tenkja meg å vera med på:-)

Gerd Elin

Vår

No når våren er i anmarsj ligg eg her og har influensa. Men eg synes ikkje synd på meg sjølv, for det er ikkje verre med meg enn at eg er på nett og ser på bilder av våren. Eg kan sjølvsagt ikkje lukta våren ved å sjå på eit nydeleg bilete, men eg har ikkje luktesans likevel akuratt nå, så då så...Når det er sagt, så vil eg berre få ønskja alle ei god helg med eit fint bilete og eit bitte lite vårdikt av Arnulf Øverland.



Det glitrer av sol i den bratte grend,
det dufter av mark og eng.
Hvor skulle vel våren ellers hen?
Vi venter jo på den så lenge.
Jeg elsker den vår som du knapt kan se,
en blomst som sprang ut av den kolde sne!

Tilpassa opplæring

I Opplæingslova § 1 og 2 står det at opplæringa skal tilpassast evnene og føresetnadane hjå den einskilde elev, lærling og lærekandidat. (KD 1998) I den generelle delen av læreplanen står det at opplæringa skal møta barn, unge og vaksne på deira eigne vilkår og samtidig føra dei inn i grenselandet der dei kan læra nytt ved å opne sinn og prøve evner (KUF 1994:11) Undervisninga må tilpassast ikkje berre fag og stoff, men også alderstrinn og utviklingsnivå til den einskilde eleven og den samansette klassen (KUF 1994:19) Dette står i to av styringsdokumenta me har for undervisning i skulen. Flotte ord! Viktige er dei og. Temaet "tilpassa opplæring" er interessant og utfordrande. Eg tenkjer at det er kjempeviktig at me har ulike styringsdokument, som mellom anna seier noko om eleven sine rettar til opplæring. Eg er og glad for at eg har hatt praksisperiodane, der me har observert og har hatt gode samtalar med praksislærarane om kvardagen i skulen. På denne måten blir det me lærar og det som ventar oss etter utdanning ballansert, for desverre blir mange av dei gode orda meir rettleiande enn styrande. Åshild poengterte i undervisninga på måndag dette med kva som er styrande dokument, og kva det vil seia at dei er det. Eg ønskjer å setja meg høge mål når eg blir lærar. Eg ønskjer å ta styringsdokumenta på alvor. Men eg ser og at det er mange faktorar som spelar inn, og at det ikkje nyttar å vera superidealsitisk - (men litt idealistisk går vel an). Tilpassa opplæring ønskjer eg å læra meir om. Eg kunne tenkt meg å tatt den halvårseininga som skal setjast i gang på HSH. Eg trur det er utruleg viktig å kunne tilpassa undervisninga til den einskilde elev. Det som eg og oppdaga når eg las frå den generelle delen av læreplanen, var at undervisninga ikkje berre skulle tilpassast dei einskilde elev, men og den samansette klassen, eller gruppa som det no heiter. Dette gav meg eit nytt perspektiv på saka. Ein må faktisk også sjå kva som er mogeleg i den samansette gruppa, og prøva å dra dei fordelar ein kan ut av dette i høve til den einskilde elev. Det kan og vera at samansetjinga i gruppa avgrensar kva som er mogeleg.

MI-opplegg

Me fekk og ei utfording på måndag. Me skulle laga ei skisse til eit undervisningsopplegg der me tenkte tilpassa opplæring. Me fekk velja gruppe sjølv, og ikkje heilt uventa så valde me å gå saman i praksisgruppa. Me syntes denne oppgåva var spennande. Me valde å tenkja på Howard Gardners ulike læringsstilar, som dei på Skåredalen skole kallar for: sjølvklok, menneskeklok, talklok, ordklok, musikklok, kroppsklok, bildeklok og naturklok. Me kunne tenkja oss å laga eit undervisnigsopplegg i mattematikk som me skulle gjennomføra ved semesterstart om hausten. Opplegget skulle gå ut på å samla inn og presentera data. I løpet av matematikk-timane over ein periode på opp mot 14 dagar, skulle elevane telja og kartleggja markblomar på eit naturområde. Dei skulle få teikna blomane og laga diagram. Dei skulle få rekna mattematikkoppgåver i dette temaet, med roleg musikk i bakgrunnen, dei skulle få arbeida individuelt og i grupper. Målet var at gjennom mange varierte oppgåver over same emne, så ville læraren bli betre kjent med elevane i tillegg til at han kunne gjera seg opp nokre tankar om kva læringsstilar dei ulike elevane har, og kva områder elevane kan utvikla seg på. Ved å planleggja denne skissa litt meir i detalj, kan eg tenkja meg å bruka opplegget ein gong om eg får sjansen.

Mattematikk og tilpassa opplæring
Geir Botten skriv og i boka Meningsfylt matematikk at den beste matematikkundervisninga får ein når ein varierer mellom ulike undervisningsmedodar. Botten skriv og at den måten dei fleste lærarane praktiserer differensieringsproblemet på, er ved å la elevane arbeida individuelt på sitt nivå. Dette meiner han ofte fører til dårleg klassemiljø og usunn konkurranse mellom elevane. I kapittel 5 og 6 i same boka viser han fleire eksempel på arbeidsmåtar der det er naturleg å differensiera. Elevane arbeider med same stoff, men på ulikt nivå. Han viser og alternative måtar ein kan organisera tilpassa undervisning samstundes som ein tek vare på fellesskapen i gruppa. Dette var dagens matematikk-reklame. Håpar berre at me, studentane på HSH, tek oss tid til å tenkja litt kreativt, når det ein gong er oss som står der og skal leia ei gruppa/ein klasse.
Gerd Elin:-)

Tre veker i praksis

Når eg nå skulle vera på Skåredalen i tre veker, håpte eg å finna ut meir om mi rolle som lærar. Når eg planla timane ville eg først og fremst tenkja gjennom kva bokstavane MAKVIS står for i pedagogisk samanheng (motivasjon, aktivisering, konkretisering, variasjon, individualisering og samarbeid), og styra etter dette prinsippet. Eg ønskte å sjå om eg kunne ha noko seia både for elevanes faglege og sosiale utvikling – ambisiøse mål – men likevel, dersom eg ikkje fekk eit glimt av at læraryrket er framtida for meg, så ville det bli vanskelegare for meg sjølv å motivera for vidare studiar.
Saman med praksisgruppa mi og praksislærarane la me opp til eit variert undervisningsopplegg med base i timeplanen. Ikkje så ambisiøst som i haust, men likevel meir realistisk. Me inkluderte tverrfaglege opplegg, arbeidsplan, IKT, gruppearbeid, individuelt arbeid, og heile tida prøvde me å tenkja korleis me kunne konkretisera det me underviste.
Heile tida gjorde me observasjonar på korleis dei ulike elevane fann seg til rette med dei ulike undervisingsmetodane. Det var svært kjekt å sjå korleis elevar som har sin styrke i ulike intelligensar, fekk vist ekstra kva dei kunne og likte, alt etter kva fag me hadde.
Me var tidleg ute og fekk bestilt IKT-rommet, slik at undervisinga me hadde og vart kopla til IKT-opplæring. Dette galdt særleg faga mattematikk, norsk og samfunnsfag. Me kjørte først eit tekstbehandlingskurs for dei. Sidan fekk dei bruka IKT i eit arbeidsprogram som strakk seg over fleire økter.
Me hadde og eit eige opplegg i Mat og helse, der elevane fekk baka bollar. I desse øktene var det særskild interessant å observera korleis elevane fekk til å arbeida saman, og om dei hadde forstått beskjedane dei fekk. Det vart svært gode gule påskebollar, og på dei fleste gruppene gjekk samarbeidet knirkefritt.
No når me kjenner elevane betre, er det og interessant å kunne observera korleis tilhøve heime hos dei einskilde elev, ulike evner, og kjønn har å seia for kva eleven greier å utretta på skulen i løpet av ein dag. Fleire av elevane i dei to femteklassane har problem på heimebane. Hos ein del fekk dette utslag i konsentrasjonsproblem. Nokre hjelpte det å trøysta, medan andre tok det ut i aggresjon, liten vilje til å samarbeida og lita tru på eigne evner.
Det er vanskeleg, men svært utfordrande og interessant å prøva å ha fokus på den einskilde elev. Eg synes og det er litt frustrerande å sjå at eg ikkje greier å ha fokus på alle. Når eg ein gong får min eigen klasse, trur eg det er viktig at eg lagar meg eit system slik at eg greier å observera alle og gi alle noko, for eg ser kor lett det er at nokre tek alt. Eg må innrømma at mitt fokus har vore større på gutane enn jentene, iallfall i den eine klasse.
Det var og interessant å sjå korleis elevane hadde det i friminutta. Dette var ein kjærkomen sjanse til å få betre kontakt med elevane på det sosiale nivået, som eg meiner kom meg til gode i undervisningssituasjonen. Eg synes eg fekk opparbeidd eit tillitsforhold til elevane. Eg opplevde fleire gonger å måtte trøysta elevar som vart ”skadde” i leik, og måtte og irettesetja elevar som var for hardhendte med medelevar.
Eg ser og kor viktig det er å skryta masse av elevane, og ha god kontakt med dei på det sosiale planet. Viktig å setja seg ned å prata litt innimellom. Eg tenkjer og at for all teori eg skal presentera, så vil eg prøva å finna ein praktisk måte å illustrera teorien på. Å bruka konkretiseringsmidlar er kjempeviktig.
Me har hatt MI-teorien i bakhovudet når me har undervist på Skåredalen, det er interessant med eit slikt fokus. Eg synes me har fått gitt alle elevane noko som har passa spesielt for dei, men når eg sjølv blir lærar håpar eg å få bruka musikken litt meir i høve til ulike fag.
Denne perioden på Skåredalen skule har vore god for meg. Eg trur eg har vore i kontakt med målet mitt om å prøva å vera ein god motivator. Eg har fått undervist mykje i mattematikk – og blitt tryggare på at eg faktisk kan undervisa i dette faget og. Det har og vore godt for meg å kjenna at eg no faktisk har lyst til å bli lærar i skulen, og eg kan godt tenkja meg å undervis på mellomtrinnet.

Gerd Elin

For ei utfordring

Alle elevar har rett til eit miljø som fremmar helse, trisel og læring, seier Opplæringslova.
Er dette mogeleg i dagens skule?
Har skulen/lærarane kapasitet til å til ei kvar tid sjå kva som er best for den einskilde elev.
Etter som eg har observert, støttar lærarane seg mykje til elevane sine bøker når dei underviser, og oppgåvene er ofte differensiert i tre vanskegrader - Altså dei svake, dei middels sterke og dei sterke elevane. Det kan vera utfordrande nok å tilpassa undervisninga i tre, men kan me greia å tilpassa undervisninga til den einskilde elev? Då skal me ha ein del kunnskap både om elevens bakgrunn og om eventuelle lærevanskar og grunnen til lærevanskane. Kvifor har eleven lese- og skrivevanskar f.eks? Er det oppvestmiljøet som hemmar utviklinga, har eleven dyseleksi, er det noko med synet eller er intelligensnivået svakt? Og kvifor bråkar sidemannen. Kvifor er har han ikkje konsentrert? Er det skulen som er laga slik at nokre elevane ikkje får ut nok energi ved å sitja så mykje stille, eller har eleven konsetrasjonsproblem av andre årsakar. Skulle me ikkje ønkja at det var medisinar for alt dette? Eller kanskje ikkje?
Det var svært nyttig å sjå gjennom filmane som Birgit har lagt ut. Når det gjeld ADHD var det ein familie med tvilliggutar som sverga til at medisin var løysinga. Eg fekk litt vondt av desse gutane når dei sat der så "fornuftig" å fortalte om dei ulike medisintypane dei hadde tatt og om korleis dei hadde funne ut at dei kunne ta medisinane utan å bli for kvalme. Så såg eg ein reportasje frå ein annan familie der yngste sonen på seks med ADHD, sleit familien heilt ut. Tilbud nummer ein til denne familien var medisinar. Foreldra valde i første omgang å sjå vekk frå dette å gå på tilbud nummer to som var eit amerikansk program som skulle gi dei "verktøy" til å takla åtferda på. Dei var gjennom foreldredelen, som lærte dei korleis dei kunne vera i forkant av "ulike episodar".
For eit dilemma for foreldre å måtte velja, særleg når ADHD-foreininga så sterkt rår til å bruka medisin og når så mange ungdomar sjølv står fram og seier dei har fått eit
bedre liv... Så skurra det og litt når eg såg innslaget om den norske legen som har forska på effekten av medisinen. Han hadde legemiddelfirmaet i ryggen og kom ut med svært positive tall m.a minimale bivirkningar. Medan det viste seg at den nyaste medisinen på marknaden (som dei nemnde tvillingane gjekk på), som er ei form for antidepressiva (altså ikkje bygd på amfetamin og sentralstimulerande), kunne gi auka blodtrykk, uregelmessig hjarterytme og fare for sjølvmordstankar. For eit dilemma for foreldra å måtte velja....
"Umulige" elevar med problemåtferd er meir utbreidd i større klassar enn mindre, det optimale er klassar med færre enn 15 elevar, seier Terje Ogden i ei undersøking frå 1998.
Eg tenkjer at dersom elevane og læraren skal kunne yta mest mogeleg, bør klassane vera oversiktlege og læraren ha ein breiast mogleg bakgrunn, slik at han kan hjelpa kvar einskild elev på best mogeleg måte. Og det me studentar då kan gjera, er å syga til oss det me kan av teoretisk kunnskap før me for alvor kjem ut i skulen og skal stå på eigne bein. Då får me ha sansane opne og samarbeida med foreldra og med dei andre lærarane, som er der med si erfaring. Elles får me håpa på at styresmaktene er med på laget og ser at elevane treng bra inneklima, gode og aktiviserande uteområde, og nok med vaksne rundt seg, slik at skulen kan byggja opp under helse trivsel og læring.

Motivasjon - erfaring og teori

Interessant å sjå at så mykje som eg kjenner igjen frå livet, har sine teoriar. Har ofte høyrt om arv og miljø, kva som bur i eit barn frå starten av og kva ytre faktorar som spelar inni livet. Når det gjeld motivasjon er det vel og slik, men eg trudde kanskje at det ibuande spelte ei større rolle enn det eg ser ut frå denne veka med pedagogikk. Rosenthalereffekten har eg høyrt om, men ikkje vist kva var. Skremande kor ubeviste me kan vera. Altså før me kjenner eit menneske, så kan det altså merkast som snill, god, flink, dum osv., alt etter kva informasjon me har fått, og forskjelshandsamast etter dette. For eg reknar med at dette like godt skjer hos oss, som lærarane i denne undersøkinga. Dette talar ikkje for at elevane skal ha med seg sin portefølgje gjennom alle dei 12-13 åra dei er i den offentlege skulen. Av og til kan det vera fint å få starta på ny. Eg har og opplevd dette med ei av døtrene mine. Ho gjorde alt for å forbetra gymkarakteren sin. Men ho var plassert. Det hjalp ikkje same kor mykje ho pressa seg, læraren såg ikkje innsatsen. Eg veit det blir vanskeleg å vera rettferdig og å sjå alle elevane, men la oss prøva.

Det anar meg at eg kan mykje om den teorien me gjekk gjennom denne veka, frå før. Likevel er det litt vanskeleg å få tak på einskilde ord og omgrep som atributasjonsteori, kasualitet, forskjellen på ego, id og superego. Godt me har "Imsen", som me kan fordjupa oss i i tillegg til førelesing, så får me det nok på plass etterkvart.

Dette med å ha forventningar til eiga meistring er og interessant, og korleis dette har samanheng med korleis personen ser på seg sjølv, kven han lyttar til, kva tidlagare erfaringar han har gjort og så vidare. Eg ser ut av stoffet me har lært at me som framtidige lærarar kan få ein del å seia for einskildelevar på dette området. Eg tenkjer at det er kjempeviktig å vera med på å hjelpa dei til å tenkja positivt og til å leggja mest vekt på det som er positivt. Det er fint å sjå at me kanskje kan vera den ytre faktoren som kan vera med på å endra negative tolkingsmønster hos elevane. Eg skulle ønskja at dette kunne vera eit mål for oss som er førsteårsstudentar i år, når me kjem ut i skulen. Me er jo ein positiv gjeng;-)!

Maslow han har eg og stor tru på. Han knyter mellom anna sjølvrealisering til sunn personlegdom, og Imsen seier at menneske med sunne personlegdomar har ei sikker realitetsoppfatning, er opne for nye erfaringar, ny kunnskap og nye idear, har ei heil sjølvoppfatning, evne til å knyta seg til andre, er kreative og har etisk og moralsk fasthet i si åtferd.(Imsen:390)Dette er noko anna enn Jantelova, som meiner at me absolutt ikkje bør ha ei positiv oppfatning av oss sjølv.

Men nå veit eg ikkje om eg heilt skjøna det sitatet til Aksel Hennie, som det vart refert til i forelesinga "Den som griper øyeblikket, får et forsprang". Det gjeld vel kanskje ikkje alltid å nytta alle øyeblikk for å kava etter å bli best mulig? Eg håpar eg missforstår dette sitatet, for eg tenkjer og at det er viktig å gripa øyebliket, men kanskje ikkje alltid for at eg sjølv skal få eit forsprang. Det å ha tid til å lytta til andre, vera stille, drikka te saman med venner, oppleva kjærleiken, sjå barnet ditt ta sine første steg - for så om berre noken få år køyra sin egen bil, sjå naturen vakna til liv igjen om våren, sørga saman når nokon har gått bort osv. Å ha tid til desse tinga, og å gripa desse øyeblikka, vil eg og seia er det viktigaste, for det er desse øyeblikka som dannar rama rundt eit lykkeleg liv. For meg iallfall. Kanksje det er dette som for meg er det Aksen Hennie kallar forsprang??? Ja, ja, det var mine filisofier. Ha ei god helg;-)